domingo, 26 de junio de 2016
sábado, 26 de abril de 2008
sábado, 19 de abril de 2008
LOS ANTIGUOS CELTAS

(Alan Stivell: Raok dilestra, "antes de desembarcar")
Hace más de tres mil años
La vida no era un paraíso para los antiguos celtas
y sin embargo, sus gentes poseían ya una forma de democracia,
antes incluso de que los griegos crearan esa palabra
Y en aquellos tiempos,
Hace más de tres mil años
La vida no era un paraíso para los antiguos celtas
y sin embargo, sus gentes poseían ya una forma de democracia,
antes incluso de que los griegos crearan esa palabra
Y en aquellos tiempos,
no eran sólo los amos los que disfrutaban de ella.
Hace más de tres mil años,nadie reinaba sobre nuestro país,
las mujeres eran iguales que los hombres y la tierra era de todos.
Quinientos años más tarde,la civilización celta se extendía por toda Europa;
lo decimos, no por vanidad,
sino porque es necesario conocer el hecho
de que en aquella época los romanos
crecían en la barbarie,
lejos de ellos en los planos filosóficos, artístico y cultural,
así como en determinados terrenos científicos y técnicos.
Aquel viejo mundo fue anegado por una marea romana.
Ellos eran los más fuertes y crearon un Estado
que sustituyó a los individuos por números.
La guerra entre Celtas y Romanos lo era en realidad entre el "Dios Estado" y una comunidad de personas libres.
Entre un mundo rectangular y sólido,
La guerra entre Celtas y Romanos lo era en realidad entre el "Dios Estado" y una comunidad de personas libres.
Entre un mundo rectangular y sólido,
constituido por pequeños cubos,
y un mundo fluido, lleno de sueños y espirales de fantasía.
Esa guerra está perdida por el momento
sábado, 22 de marzo de 2008
ORTEGAL
Soñando está o bardo,
con vago soñar;
á beira do facho,
Que vértigo dá;
Que se ergue sublime,
Por cima do mar;
E os baixos contempra,
Que rompendo están.
E vénlle á memoria,Con máxico afan,
A brancura das faldras garridas,
Da doce Rentar...
E triste e pensoso,
Suspira quezáis...
(Eduardo Pondal)
sábado, 8 de diciembre de 2007
CONDENADO AL OSTRACISMO?
PARTE 1: EL PLAN
Desde el miércoles noche, que se me acabó el saldo, planeando comprar un bono de internet a vodafone. Llega el jueves: festivo, todo cerrado. Llega el viernes se perfila el plan: lo cojo cuando salga de currar.
El viernes, día duro donde los haya. Salgo a las 20,30 después de estar desde las 8 de la mañana. Demasiado tarde: las tiendas vodafone cerradas. Pero queda una: en el centro comercial.
Salgo con el coche quemando ruedas y atropellando viejas y llego a las 20,35.
Una inmensa marea humana aprovechaba el puente. El aparcamiento repleto. Veo a alguien subirse a un coche y me abalanzo hacia el hueco que va dejar luchando a brazo partido con otros conductores que también se habían percatado como yo y que estaban atascando los carriles de entrada y salida: el primero que frene pierde.
PARTE 2: EL CHASCO
A las 20:39 estoy en la ventanilla de vodafone. Hay demasiada cola y solo una empleada (había otra pero estaba haciendo pijadas por allí y no atendía a la clientela), total que me llega el turno a las 21:02 hs.-"hola, venía comprar un bono de internet..."
-"se siente, pero a partir de las 21 hs no hacemos recargas"
Vuelvo pa casa vencido, desmoralizado y murmurando por lo bajo, palabras bárbaras e incivilizadas.
Cuando enciendo la luz de la habitación me explota la bombilla saltándome cristales, chispas , rayos y centellas a la cabeza. Cuando me recupero hago un apaño a oscuras y con un destornillador (se había fundido tb el casquillo)aprovechando una bombilla de una lámpara de otra habitación.
visto lo visto me fui pa cama, con cuidado de que no hubiera nada por el camino susceptible de romper o explotar.
PARTE 3: LA PUNTILLA
Despierto el sábado. Saco un ojo fuera de las mantas y miro alrededor. No hay nada raro ni peligroso. Me puedo levantar.
Me visto. Salgo al coche. Miro el aceite, el agua, los frenos... todo ok, puedo subir.
Voy al centro comercial a comprar un bono y me lo encuentro cerrado. Los locales que no están en centros comerciales cierran los sábados, asi que me pongo a ir uno tras otro: al Eroski, al Corte Inglés, al Carrefour... todos cerrados!
Ahí me di cuenta que quizá un ente sobrenatural todopoderoso había decretado que yo no pudiera conseguir un bono vodafone de internet hiciese lo que hiciese y me pusiese como me pusiese, así que ya había determinado volver a casa y refugiarme debajo de la cama en posición fetal hasta el lunes, que volveré a salir a trabajar.
-¿Y si voy a Gijón?
Arranco con el coche hacia Asturias, jejeje, y me encuentro otra vez todos los comercios cerrados
"aquí pasa algo" y me dice uno de mis colegas de asturias -"claro que pasa, es festivo, hoy es la Inmaculada"
Aggggg......maldición, claro! pos nada, aprovechar pa ir cenar con los colegas (yo pongo unas buenas anchoas de santoña y unos buenos sobaos pasiegos artesanales).
Domingo: vuelvo a cantabria después de quedarme a dormir en casa de mi hermana. Voy con el coche y veo el eroski abierto.
PARTE 4:A LA TERCERA
así fue como conseguí la maravillosa y sobrenatural hazaña de recargar un bono de internet esta semana. No salí de allí hasta que conseguí de la operadora del mostrador el secreto de como recargar sin que sea imprescindible el móvil de la compañía.
Por supuesto, cuando llegué a casa pude comprobar como implacablemente se cumplen las exactas leyes de Murphy, (no albergaba la más mínima duda, por supuesto) y desde que tuviera operativa la tarjeta de la conexión móvil aparecerían además gran cantidad de puntos de acceso wifi que hiciesen que no necesitase en absoluto tirar de tarjeta.
Seguimos progresando!!!!
miércoles, 14 de noviembre de 2007
domingo, 4 de noviembre de 2007
BUEN LANZAMIENTO

Hace una buena temporada que no veo a los amigos de la Sociedad Astronómica Asturiana "Omega", pero veo que al menos mi gran amigo Aníbal Vega, de la sección de astronáutica, ha hecho un buen lanzamiento de su modelo desde Roselló aprovechando el SPANISH ROCKETRY MEETING celebrado entre el 5 y el 7 de Octubre.

Se puede ver en:
Desde aquí un caluroso saludo y mi enhorabuena.
viernes, 2 de noviembre de 2007
NADA COMO EN CASA
Que suerte volver a llegar al pueblo y encontrar a los colegas de siempre, con las costumbres de siempre, y preparar una de esas fiestas con las que se forjaron las amistades.

jueves, 25 de octubre de 2007
SAMAIN
Achegámonos ó 1 de novembro, cando os nosos antergos galaicos celebraban o Samain acendendo cabazas que antigamente foran as caveiras dos inimigos mortos en combate.
Unha pequena guarnición de irreductibles galaicos resistese a perde-la tradizón, o peor enemigo: o olvido.
a festividade celta do samain chegou ata Estados Unidos por medio da emigración masiva de irlandeses nos tempos da peste da pataca. Hoxe en día moi pouca xente sabe que se acendían cabazas en Galiza e moitas outras partes da península e de Europa (todas aquelas que teñen un referente cultural celta). A prohibizón destas festividades durante a ditadura de Franco foi un duro golpe do que case non se recuperaron, pero inda perduran nos lugares remotos e irreductibles dos nosos povos.
Un bo amigo: Rafael López Loureiro, leva varios ans batallando pola defensa dista tradizón tan nosa, escomezou, como conta él, cando a súa pícara veu do colexio cunha cabaza, dicindolle que lle adeprenderan a facer cabazas de "Halloween"; estupefacto, lembrou cando as facía de pequeno coa sua avoa.
NON, NENA, MIRA, NÓS FIXEMOS CALABAZAS COMA ISTAS TODA A VIDA, FALA BEN, CHÁMALLES CAVEIRAS DE ÁNIMAS, CHÁMALLE SAMAÍN QUE NON "HALLOWEEN"
Eiquí vos deixo un enlace cunha das súas publicacións. Recorreu toda a península para rastrear as zonas onde se segue a tradizón (Aragón, etc.) e atopou que non está tan perdida a tradizón como semellaba nun primeiro momento.
http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=106
E lembrade reivindicar as nosas festividades, celebrándoas sabendo que son nosas, nos importadas de ninguén.
http://www.culturagalega.org/temadia.php?id=1949
http://www.vieiros.com/nova/53514/castanas-e-cabazas-o-samain-e-noso
e, por certo, un artigo sobre o tema: (é do 2003)
http://www.lavozdegalicia.es/hemeroteca/2001/11/03/815700.shtml
martes, 9 de octubre de 2007
miércoles, 3 de octubre de 2007
Lo he conseguido!!!!!
Por fin!
En el último momento (como siempre) y justo antes de que me echaran a patadas de ordenadores ajenos, he conseguido actualizar el modem.
Justo cuando lo arreglé se fundió el espacio wifi donde estaba conectao, jejeje, justo a tiempo.
Ahora ya podré leer en la tarjeta sim el código para contactar con el servicio técnico, coño! si ya no me hace falta! ya está arreglao! jejeje.
sábado, 29 de septiembre de 2007
PROBLEMAS CON LAS OPERADORAS?
Si tiene Ud. un problema con una operadora de telecomunicaciones española, le recomiendo que recite las oraciones que recuerde y a continuación.... échese a temblar....
Mi historia empieza cuando instalo el modem usb Mobile connect modem de vodafone y observo que es incompatible y que no me funciona.
Seguidamente me pongo a buscar si hay drivers y me encuentro con la sorpresa de que el que tienen solo vale para un pc que esté en xp y después se pase a Vista.
Me pongo en contacto con vodafone, para hacerles una sencilla pregunta "si instalo las actualizaciones en un pc de un amigo, vale? quiero decir, se actualizan los controladores en el pc o en el software del modem?"
Me responden que necesitan comprobar mi identidad para lo cual tengo que darles la clave que me mandaron por SMS a la tarjeta.
Les respondo yo: no tengo un movil sino un modem, y si llamo al servicio técnico será porque no me funciona por lo cual no puedo leer la tarjeta
AAAAA, SE SIENTE
tiene que darnos ud. la clave que le enviamos a la tarjeta
Visto que dar explicaciones era como darse embestidas contra una pared de hormigón, del duro, opté por esperar al sábado para ir a una tienda vodafone (porque cuando salgo de trabajar cerraron ya todos los comercios)
Por fin: llega el sábado
les pido un tf para insertar mi tarjeta
y me encuentro con que.... se me olvidó el puto pin,... otra vez pa casa
vuelvo al local, pido el tf, pongo la tarjeta , meto el pin, y me encuentro con que....¡NO ME ENVIARON EL SMS!
arghhhh, vuelvo a contactar con ellos
AAAAA, SE SIENTE
tiene que darnos ud. la clave que le enviamos a la tarjeta
JOER! QUE NO ME ENVIARON NADA!
tiene que darnos ud. la clave que le enviamos a la tarjeta
cuando ya estaba al borde del suicidio por desesperación se me ocurrió buscar la pregunta por internet, y por lo visto, es el modem el que se actualiza, asi q solo me falta buscar algún colega cobaya que tenga el xp y me preste el pc un rato.
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Mientras resuelvo mis problemas con las operadoras sigo tirando de la "otra opción" jejeje
sábado, 15 de septiembre de 2007

Por fin, después de varias semanas que parecieron años, parece que vislumbro un poco la luz al final del túnel.
Por lo visto el problema que tuvo el pc fue (después de hacerle la pertinente "autopsia" el informático de guardia) una sobretensión que efectivamente sufrió el ordenador cuando un amigo conectó en el enchufe múltiple el video y pegó un chispazo. Siguió funcionando después durante la noche pero ya estaba tocada la placa.
Al estar sin ordenador e ir al cyber me cargué de paso los archivos de seguridad que tenía comprimidos en un usbpen que se me quemó la semana pasada, asi que parto totalmente de cero.
Ahora estoy con un toshiba portátil recién adquirido, pero tiene instalado de fábrica el windows vista y no me reconoce ni el ratón, esto es un infierno. Felicidades a microsoft, no se como lo hicisteis pero conseguisteis que tengamos que cambiar todo el hardware y no nos funcione ningún programa, incluidos los que tienen licencia.
miércoles, 29 de agosto de 2007
se acabó

Se acabó; era inevitable: ocurrió lo que tenía que pasar.
La explosión fue contundente, repentina. Una nube de humo blanco con penetrante olor a silicio quemado siguió a la onda expansiva. Las antenas wifi salieron despedidas por la ventana y cayeron estrepitosamente en el patio de luces. Era el fin.
La tragedia se había incubado el sábado por la noche, cuando el portátil llevaba ya muchas horas funcionando y mis impacientes amigos presionaban para pasar todas las fotos que nos habíamos sacado desde hacía dos años hasta ese día.
Para dar más velocidad al procesador para cargar las fotos en el visor de imágenes, se me ocurrió la feliz idea de interrumpir todas las operaciones en curso dejando abiertas solamente las del visor. Ahí empezó la cuenta atrás.
La catástrofe tendría lugar al día siguiente, al encender el ordenador.
Me levanté como pude y me puse a sacudir los pedazos de relés y de placas que tenía encima de la camisa. Un vistazo rápido me indicó que no había posibilidad de recuperar nada, ni siquiera las unidades externas.
La explosión fue contundente, repentina. Una nube de humo blanco con penetrante olor a silicio quemado siguió a la onda expansiva. Las antenas wifi salieron despedidas por la ventana y cayeron estrepitosamente en el patio de luces. Era el fin.
La tragedia se había incubado el sábado por la noche, cuando el portátil llevaba ya muchas horas funcionando y mis impacientes amigos presionaban para pasar todas las fotos que nos habíamos sacado desde hacía dos años hasta ese día.
Para dar más velocidad al procesador para cargar las fotos en el visor de imágenes, se me ocurrió la feliz idea de interrumpir todas las operaciones en curso dejando abiertas solamente las del visor. Ahí empezó la cuenta atrás.
La catástrofe tendría lugar al día siguiente, al encender el ordenador.
Me levanté como pude y me puse a sacudir los pedazos de relés y de placas que tenía encima de la camisa. Un vistazo rápido me indicó que no había posibilidad de recuperar nada, ni siquiera las unidades externas.
miércoles, 15 de agosto de 2007
NUEVO CANDIDATO A CASTRO
Durante las vacaciones, aprovecho para rastrear posibles castros costeros. Ya había localizado con los colegas uno el año pasado que resulta que estaba catalogado y en peligro porque iban a poner una piscifactoría encima. Decidimos publicar fotos, etc. Al final lo rozaron y están considerando si excavarlo, pero está mas o menos seguro. La piscifactoría por lo visto van a ponerla en las cercanías pero no encima.
Con éste nuevo surge el dilema: está muy deteriorado. Por la pequeña zona de arbolado se observan claramente restos de muros y relieves característicos de un castro. Hacia la costa está destruido y convertido en prado, y parece que de hace bastante tiempo. ¿conviene publicarlo? ¿No será contraproducente por animar a posibles furtivos que acaben de deshacer
Si me quereis dar vuestra opinión, agradezco todos los comentarios.
La última foto es del Castro de As Grobas en Ribadeo que estuvimos echando un vistazo el año pasado. Está en la página
http://www.celtiberia.net/verlugar.asp?id=671
Más detalles en:
http://es.geocities.com/lughaid0/castros/index.html
lunes, 6 de agosto de 2007
OTRO EJEMPLO DE LA TEORÍA DE LA CONSPIRACIÓN DEL UNIVERSO DE OCTAVIO
Hacía falta que concurrieran 8 factores al mismo tiempo para tener la avería que tuve hoy en el coche:
(1)- En pleno agosto, un dia lluvioso y oscuro me obliga a andar con luces
(2)- No hay aparcamiento en las inmediaciones de casa, así que aparco en un callejón muy arrimado a un muro, todo rodeado de coches y obstáculos, y salgo (3) por la puerta del acompañante ya que sólo puedo aparcar a la izquierda.
(4)- Se me quedan las luces encendidas, pero al haber salido por la otra puerta no me avisa el chivato (5), que se acciona sólo con la puerta del conductor. Resultado: al volver al coche estoy sin batería.
(6)-Al estar en medio del callejon no tengo espacio para mover el coche, sólo dispongo de un metro (si estuviera donde aparco habitualmente, me echaría por la calle abajo).
En un intento desesperado, intento aprovechar el metro de maniobra: resultado: dejo el coche en medio obstruyendo el callejón, por si fuera poco,(7) tiene justo la pendiente para no poder empujarlo hacia atrás y dejarlo de nuevo en su posición pero insuficiente para empujarme el motor de arranque con la marcha puesta y empujando no hay manera de llevarlo hacia la salida porque me queda (8) en la dirección de cuesta arriba. ya pasan 3 minutos de la hora de entrar al trabajo.
Cuando voy en busca de un compañero que entra 1/2 h más tarde que yo veo pasar al jefe en una furgoneta que se me queda mirando, pero, ¡maldición! el compañero aprovecha precisamente ese día para salir de casa antes de tiempo y hacer recados, por lo cual me encuentro la casa vacía.
Total que visto que no tengo forma humana posible de arreglar el estropicio, me decido a tirar andando hacia el trabajo, justo empiezo la caminata se pone a caer el chaparrón padre.
Cuando me estoy acercando a la empresa donde ejerzo mis actividades observo, ya con evidentes signos externos de alteración, que el transporte especial que tiene que llevar estructura metálica de la fábrica a la obra ha maniobrado mal y se ha quedado atascado en cuña contra el portón y la nave de enfrente; no puede avanzar ni retroceder ¡así que ya tengo dos averías! Al final tuvimos que cortarle al paisano de enfrente la verja que corona su muro....
Total: hoy se juntaron todos los dioses del olimpo y dijeron: vamos a tocarle las narices al primero que entre por aquel callejón.
(1)- En pleno agosto, un dia lluvioso y oscuro me obliga a andar con luces
(2)- No hay aparcamiento en las inmediaciones de casa, así que aparco en un callejón muy arrimado a un muro, todo rodeado de coches y obstáculos, y salgo (3) por la puerta del acompañante ya que sólo puedo aparcar a la izquierda.
(4)- Se me quedan las luces encendidas, pero al haber salido por la otra puerta no me avisa el chivato (5), que se acciona sólo con la puerta del conductor. Resultado: al volver al coche estoy sin batería.
(6)-Al estar en medio del callejon no tengo espacio para mover el coche, sólo dispongo de un metro (si estuviera donde aparco habitualmente, me echaría por la calle abajo).
En un intento desesperado, intento aprovechar el metro de maniobra: resultado: dejo el coche en medio obstruyendo el callejón, por si fuera poco,(7) tiene justo la pendiente para no poder empujarlo hacia atrás y dejarlo de nuevo en su posición pero insuficiente para empujarme el motor de arranque con la marcha puesta y empujando no hay manera de llevarlo hacia la salida porque me queda (8) en la dirección de cuesta arriba. ya pasan 3 minutos de la hora de entrar al trabajo.
Cuando voy en busca de un compañero que entra 1/2 h más tarde que yo veo pasar al jefe en una furgoneta que se me queda mirando, pero, ¡maldición! el compañero aprovecha precisamente ese día para salir de casa antes de tiempo y hacer recados, por lo cual me encuentro la casa vacía.
Total que visto que no tengo forma humana posible de arreglar el estropicio, me decido a tirar andando hacia el trabajo, justo empiezo la caminata se pone a caer el chaparrón padre.
Cuando me estoy acercando a la empresa donde ejerzo mis actividades observo, ya con evidentes signos externos de alteración, que el transporte especial que tiene que llevar estructura metálica de la fábrica a la obra ha maniobrado mal y se ha quedado atascado en cuña contra el portón y la nave de enfrente; no puede avanzar ni retroceder ¡así que ya tengo dos averías! Al final tuvimos que cortarle al paisano de enfrente la verja que corona su muro....
Total: hoy se juntaron todos los dioses del olimpo y dijeron: vamos a tocarle las narices al primero que entre por aquel callejón.
MONSTRUOS INFANTILES
Hace un par de fines de semana, por casualidad, se me ocurrió recordar con uno de mis colegas de más o menos mi quinta para ver lo más remoto que llegábamos a recordar de pequeños. Salió el tema de los teleñecos (the Muppets) muy famosos allá por los 70.
Entre risas y bromas se me ocurrió recordar aquellos monstruos peludos con cuernos que se merendaban de un bocao a la mitad del reparto de muñecos que salían en el programa. El colega me respondió:
"Estás loco, eso es imposible"
y me dió una explicación de cómo un niño de 2 años desborda en imaginación y me pudo haber jugado una mala pasada el subconsciente, haciéndome recordar como monstruos devoradores a muñecos simplemente de mal aspecto, que pueden asustar a un niño pequeño y recordar alguna pesadilla o pensamiento temeroso a partir de ellos como algo visto.
No le discutí la explicación pero tampoco salí de la charla muy convencido.
Ayer, andando por youtube, se me ocurrió buscar fragmentos de los muppets, y, he aquí algunos que encontré:
Esto es como los documentales del National Geographic pero a lo bestia, aquella generación del baby boom que nacimos descontroladamente como flores en el campo, nos movíamos por ahí como bancos de peces, pero, cuidado, había que estar atento, que de debajo de cualquier cama o de un armario salía un monstruo peludo de éstos y se te merendaba sin misericordia.
Entre risas y bromas se me ocurrió recordar aquellos monstruos peludos con cuernos que se merendaban de un bocao a la mitad del reparto de muñecos que salían en el programa. El colega me respondió:
"Estás loco, eso es imposible"
y me dió una explicación de cómo un niño de 2 años desborda en imaginación y me pudo haber jugado una mala pasada el subconsciente, haciéndome recordar como monstruos devoradores a muñecos simplemente de mal aspecto, que pueden asustar a un niño pequeño y recordar alguna pesadilla o pensamiento temeroso a partir de ellos como algo visto.
No le discutí la explicación pero tampoco salí de la charla muy convencido.
Ayer, andando por youtube, se me ocurrió buscar fragmentos de los muppets, y, he aquí algunos que encontré:
Esto es como los documentales del National Geographic pero a lo bestia, aquella generación del baby boom que nacimos descontroladamente como flores en el campo, nos movíamos por ahí como bancos de peces, pero, cuidado, había que estar atento, que de debajo de cualquier cama o de un armario salía un monstruo peludo de éstos y se te merendaba sin misericordia.
domingo, 5 de agosto de 2007
sábado, 28 de julio de 2007
Me acaba de proponer una amiga que comente 8 cosas sobre mí, así que, aunque no tengo costumbre de hablar sobre mí mismo, voy a ponerme a ello:
Hablar de uno mismo es difícil, nunca te ves de la misma forma que te ven los demás, realmente
cuando uno se describe, lo hace en función de CÓMO LE GUSTARÍA SER o CÓMO QUIERE
LLEGAR A SER. Realmente ser descrito por los demás tampoco es correcto, ya que en general
desconocen qué motivaciones o qué ideas te empujan a realizar tal o cual acción, además de las
inevitables incoherencias y antagonismos que se van acumulando a lo largo de la vida de todos ("y el que esté libre de ellos que tire la primera piedra").
En general, la diferencia entre lo que SOMOS y lo que NOS GUSTARÍA SER la marcan los impedimentos, límites y obstáculos que se encuentra uno por la senda de la vida, los cuales obligan a uno a dar largos rodeos en ocasiones, en otras a retroceder, y a veces si se pone uno cabezón, a atravesar el obstáculo por narices.
Algunos impedimentos los elegimos nosotros mismos, pero en general, los más coercitivos se
imponen sobre nosotros como una pesada losa: por ejemplo el trabajo y la posibilidad de desarrollo profesional, que obliga a uno a abandonar casa y amigos, que nos mantiene ocupados larguísimas jornadas de 10, 11 o 12 horas y que nos dificulta enormemente dedicarnos a cualquier otra cosa que nos guste. Otro daño colateral asociado a la merma de calidad en las condiciones de trabajo es el desmantelamiento de la vida social, familiar, etc producida por las larguísimas jornadas, por la merma económica que produce la necesidad de trabajar los dos en caso de tener pareja, que repercute además en la baja natalidad (quien va a tener un crío sabiendo a priori que está condenado a la soledad y a la desatención, por culpa de los horarios?).
Me hace mucha gracia cuando salen ciertos CÍNICOS por la tele, con grandes dosis de moralina, echando la culpa de "la desintegración familiar" a "la moral progresista" cuando saben perfectamante de dónde procede el problema (y a veces son ellos mismos los que lo producen). En fin, lectores, protegéos de los cínicos, fariseos y demás especies depredadoras y carroñeras que pueblan últimamente nuestro entorno.
No pretendía hacer un discurso sino responder a ocho cosas que me pueden definir, aunque algunas veces soy MÁS YO, otras veces soy MENOS YO, y algunas veces QUIERO SER YO PERO NO ME DEJAN. No soy capaz de sacar 8 características que me definan sin convertir lo escrito en un discurso, así que ya mostré la primera. Tampoco sería capaz de definirme sin mis circunstancias vitales (como decía Ortega: yo y mi circunstancia).
Me gusta: dedicarme a fondo a una actividad, investigar, encontrar a alguien para discutir sobre ella y aprender. Me gusta conocer las raices de mi cultura autóctona, arqueología, antropología, música...
Me gusta, en fin, conocer de primera mano todo aquello que fue despreciado y olvidado durante
siglos.Me gusta mucho discutir de forma creativa, y cuando flaqueo en un tema que me apasiona sería capaz de pasarme meses investigando hasta ponerme a la altura del contendiente.
Aborrezco oir mentiras repetidas mil veces hasta que todo el mundo piensa que son verdad, sobre todo cuando se niega lo evidente. No soporto en particular la manipulación de la Historia.
Voy a contaros un ejemplo: cuando estaba en el instituto en clase de historia, nos explicó el profesor que la cultura castreña no tenía nada de celta, que eran suposiciones superadas y desechadas, y que si realmente valorábamos Galicia debíamos considerar cuán mejor era el hecho de ser autóctonos que ser unos pobres conquistados por los celtas.Esa simple clase, que tuve más o menos a los 15 años, me dejó tan perplejo que me dediqué a investigar por mi cuenta. ¿Cómo era posible aquello, en contra de toda apariencia? Hoy día, que soy capaz más o menos de identificar términos en las inscripciones del noroeste, que creo que conozco las culturas prerromanas del noroeste lo suficiente como para defenderme con ello y asistir a algún que otro congreso, teniendo la oportunidad de conocer a pesos pesados en la arqueología y la filología prerromana, tengo la absoluta seguridad de que la cultura prerromana del noroeste tiene un componente celta incontrovertible, que se refleja perfectamente en la epigrafía, en la arqueología e incluso en formas vivas de la cultura rural que ha llegado hasta nuestros días, aunque hoy día se puede prácticamente certificar su defunción. Es muy frecuente en historia que cuando se consigue llegar al nivel cientifico y a las condiciones que hacen posible estudiar algo, ha desaparecido el objeto de estudio.
Las personas que mas valoro suelen ser aquellas con las que hablar es como pensar en voz alta, con quien te encuentras a gusto. No me gusta estar rodeado de gente que te ata, que te exige cosas continuamente y lo peor de todo ya, que tengas que medir las palabras cuando hablas. Mis mejores amistades suelen ser un poquillo ácratas en consecuencia, una "asociación libre de colegas", vamos.
Me gustan los espacios naturales: los acantilados, el mar, el bosque, todo aquello que no fue mutilado por la mano del hombre creyendo embellecerlo. Me encanta andar por los castros costeros excavados y sin excavar, ver sus relieves y reconstruir mentalmente cómo estaban distribuidos, que sistemas defensivos tenían, entradas y salidas, cultivos, en fin... cómo vivian.
Escuchar el mar. En un día de temporal marino probablemente me encontréis en cualquier acantilado de la costa cantábrica viendo la furia del mar intentando quebrar las rocas del litoral.
RESISTENCIA CULTURAL: es mi actitud frente al mundo, resistencia frente al ciclo produce-consume, resistencia frente al pensamiento monolítico que se está perfilando cada vez más en nuestros tiempos, frente al "ésto es lo menos malo, no hay alternativa posible", resistencia frente al desprecio general por las alternativas que no siguen la corriente mayoritaria, resistencia contra el desmantelamiento de las costumbres o valores de nuestros abuelos por considerarlos "paletos". Recordad que ellos vivían en economías autárquicas y sostenibles, es decir, que tenían asegurada su supervivencia en caso de crisis, en cambio nosotros...en fin.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
